شاهد

شاید این نور که بر من ز ره دور افتاد

          عاقبت منزل مقصود که منظور افتاد

به دلا گفته بدم، او چو نباشد مرده

          آن که رویش به نگار ِرخ ِ مسرور افتاد

بگذر از همه ی بدگذری های دلم

       یا رب آن دل که به تو عاشق و محجور افتاد

آن که در وصف کمالش سربه احیاءٌ داد

         لاجرم بی سر و بی پا به سر هور افتاد

ای نگارم به نگاهی دل مارا برشوی

         کار ِتو سهل ِ مهال است، کجا نور افتاد

گر تو از بی دل و بد گِلی ام آگاهی

        پس چرا بر سراین سرکه ی ما شور افتاد

راه را بر سر افکار ِدل ِ پر افگار

         کو چراغی که برافروزد و مامور افتاد

آخر ِاین همه فرسایش ِاین فکر گران

         گو چو خاموش شدی، راز تو ممهور افتاد

خودنویس تربت

/ 2 نظر / 5 بازدید
شاهد

تا در دل من عشق تو اندوخته شد جز عشق تو هر چه داشتم سوخته شد عقل و سبق و کتاب بر طاق نهاد شعر و غزل دوبیتی آموخته شد

بانوی آرام

بسیار عالی [گل][گل] شما باید تو فکر یه منظومه ی شعر باشین حتماً [لبخند]